Θάνατος στη Βενετία - Thomas Mann

Ένα εμβληματικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας

Ο «Θάνατος στη Βενετία» του Thomas Mann, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της κλασικής ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Πρόκειται για μια βαθιά ψυχολογική νουβέλα που εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης επιθυμίας, της τέχνης και της ηθικής παρακμής.

Ο Γκούσταφ φον Άσενμπαχ και η επικίνδυνη έλξη

Ο πενηντάχρονος συγγραφέας Γκούσταφ φον Άσενμπαχ, καταξιωμένος αλλά εσωτερικά εξαντλημένος, ταξιδεύει στη Βενετία αναζητώντας ξεκούραση και έμπνευση. Εκεί, η συνάντησή του με ένα αγόρι εξαιρετικής ομορφιάς πυροδοτεί μια σταδιακά ανεξέλεγκτη εμμονή. Η έλξη αυτή τον απομακρύνει από τη λογική, ενώ ταυτόχρονα αγνοεί τις δυσοίωνες φήμες για την εξάπλωση ενός θανατηφόρου λοιμού στην πόλη.

Η Βενετία ως σύμβολο παρακμής

Η Βενετία δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό, αλλά ως ζωντανό σύμβολο φθοράς και εσωτερικής διάλυσης. Καθώς η πόλη βυθίζεται στη σιωπηλή απειλή της ασθένειας, ο Άσενμπαχ βυθίζεται στην άβυσσο της επιθυμίας, ακολουθώντας ένα μονοπάτι που οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή.

Κύρια θέματα του βιβλίου

• Εμμονή και απωθημένη επιθυμία
• Τέχνη και αγωνία του δημιουργού
• Ομορφιά και ηθική παρακμή
• Θάνατος και αναπόφευκτο τέλος
• Υπαρξιακή κρίση και αυτοκαταστροφή

Λόγοι να επιλέξεις το βιβλίο του Thomas Mann

• Ένα από τα σημαντικότερα έργα του βραβευμένου με Νόμπελ Thomas Mann
• Κλασικό κείμενο της παγκόσμιας λογοτεχνίας με διαχρονική αξία
• Υψηλής ποιότητας έκδοση από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο
• Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν τη φιλοσοφική και ψυχολογική λογοτεχνία
• Βιβλίο που έχει επηρεάσει βαθιά τη σύγχρονη σκέψη και τέχνη

Ο «Θάνατος στη Βενετία» δεν είναι απλώς μια ιστορία εμμονής, αλλά ένα βαθύ υπαρξιακό έργο για τη σύγκρουση ανάμεσα στην πειθαρχία και την επιθυμία. Ένα βιβλίο που προκαλεί, συγκλονίζει και παραμένει επίκαιρο, αποδεικνύοντας τη διαχρονική ιδιοφυΐα του Thomas Mann.

Κριτικές που Ξεχώρισαν

• Αναµφισβήτητα ένας από τους κλασικούς τίτλους της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.Independent

• «Μορφή και αντανάκλαση! Τα µάτια του αγκάλιασαν την ευγενική µορφή, εκεί στην άκρη του γαλάζιου, και µέσα στην ενθουσιώδη αγαλλίαση πίστεψε ότι µε τούτο το βλέµµα είχε συλλάβει την οµορφιά καθ’ εαυτήν, τη µορφή ως θεία σκέψη, την καθαρή τελειότητα που ζει στο πνεύµα και που ένα της οµοίωµα, ένα είδωλο στεκόταν εδώ ανάλαφρο, γεµάτη χάρη να το λατρέψει. Αυτό ήταν έκσταση· κι ο καλλιτέχνης που γερνούσε την καλωσόρισε µε λαχτάρα χωρίς να διστάσει».Απόσπασμα από το βιβλίο.