Τόνιο Κρέγκερ - Thomas Mann

Η μοίρα του καλλιτέχνη σε μια κλασική νουβέλα

Ο «Τόνιο Κρέγκερ» του Thomas Mann, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο, είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές και προσωπικές νουβέλες του μεγάλου Γερμανού συγγραφέα. Πρωτοεκδόθηκε το 1903 και αποτελεί μια λεπταίσθητη, βαθιά ψυχολογική διερεύνηση της εσωτερικής σύγκρουσης που βιώνει ο καλλιτέχνης ανάμεσα στη δημιουργία και τη ζωή.

Ένας ήρωας ανάμεσα σε δύο κόσμους

Ο νεαρός Τόνιο αντιλαμβάνεται από νωρίς ότι δεν ανήκει πλήρως στον κόσμο της καθημερινής, απλής ζωτικότητας. Ευαίσθητος, εσωστρεφής και διαφορετικός, νιώθει να ζει σε έναν παράλληλο κόσμο, πιο σκοτεινό αλλά και πιο ουσιαστικό. Καθώς το συγγραφικό του ταλέντο ωριμάζει, η τέχνη γίνεται το πεπρωμένο του, χωρίς όμως να απαλύνει το αίσθημα της αποξένωσης.

Ζωή ή τέχνη

Το κεντρικό δίλημμα του έργου –η σύγκρουση ανάμεσα στη ζεστή ανθρώπινη ευτυχία και την αυστηρή πειθαρχία της δημιουργίας– διαπερνά ολόκληρη τη νουβέλα. Ο Thomas Mann σκιαγραφεί με ακρίβεια το ψυχικό τοπίο ενός ανθρώπου που καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη συμμετοχή στη ζωή και στην αφοσίωση στην τέχνη.

Κύρια θέματα του βιβλίου

• Ο διχασμός ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη
• Η μοναξιά και η ξενότητα του καλλιτέχνη
• Δημιουργία και προσωπική θυσία
• Αυτογνωσία και εσωτερική σύγκρουση
• Η καλλιτεχνική ταυτότητα

Λόγοι να επιλέξεις το βιβλίο του Thomas Mann

• Ένα από τα πιο αυτοβιογραφικά έργα του Thomas Mann
• Κλασική νουβέλα της παγκόσμιας λογοτεχνίας
• Κείμενο-κλειδί για την κατανόηση του έργου του συγγραφέα
• Ποιοτική και προσεγμένη έκδοση από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο
• Ιδανικό για αναγνώστες που αγαπούν την ψυχολογική λογοτεχνία

Ο «Τόνιο Κρέγκερ» δεν είναι απλώς μια νουβέλα ενηλικίωσης, αλλά ένας στοχασμός πάνω στην ίδια τη φύση της καλλιτεχνικής ύπαρξης. Ένα διαχρονικό έργο που αποτυπώνει με ειλικρίνεια τον εσωτερικό διχασμό του δημιουργού και επιβεβαιώνει τη λογοτεχνική ιδιοφυΐα του Thomas Mann.

Κριτικές που Ξεχώρισαν

«Αχ, ναι, η λογοτεχνία κουράζει, Λιζαβέτα! Οι άνθρωποι µπορεί, σας διαβεβαιώ, να σε περάσουν για χαζό, αν διαπιστώσουν πως αµφιβάλλεις για τα πράγµατα, πως δεν έχεις γνώµη – ενώ στην πραγµατικότητα η υπεροψία, η απόγνωση σ’ έκαναν έτσι… Αυτά σε ό,τι αφορά τη λεγόµενη “γνώση”. Σε ό,τι αφορά τις “λέξεις”, όµως, µήπως αυτό που πετυχαίνουν δεν είναι ακριβώς λύτρωση, αλλά πιο πολύ ένα πάγωµα, κάτι σαν να βάζεις το συναίσθηµα στον πάγο; Μιλάω σοβαρά· υπάρχει κάτι παγερά ψυχρό και εξοργιστικά αλαζονικό σ’ αυτή την πρόχειρη, επιφανειακή εκποίηση του συναισθήµατος διαµέσου της γλώσσας της λογοτεχνίας. Νιώθετε πως η καρδιά σας ξεχειλίζει από συναίσθηµα, νιώθετε ότι σας έχει συνεπάρει η συγκίνηση µιας γλυκιάς, µιας µεγαλειώδους εµπειρίας; Τίποτα πιο εύκολο!»Απόσπασμα από το βιβλίο